eğer sesimi duyarsan bir gün diye

yazıyorum
mavi gözlü küçük kızın yaşları dinsin diye
hayal kuruyorum
umudum korkularımdan daha dişli

vazgeç
-e
-miyorum

pembe yalanlar serpiştirdim sütüme

inandıklarım ve avunduklarım
bir kuş şakıması gibi indi yağmur birden başımdan aşağı
kara bulutlara tutmaya çalıştığım fenerin pili mi bitiyor
oysa ben hazır değildim yalnızlığa
gözlerime inen perdenin aralanması için fazla çocuğum belki
biraz yaralı
biraz fazla umutluyum sanki
hayatın okkalı tokadını kaç kez yersem yiyeyim
ben bir sokak kedisiyim
iştahlı ve doyumsuz
biraz düşkün
biraz fazla yalnız
belki çok aşığım ya da yalancıyım
kendi kalbime hissizce
ninniler söylüyorum başka diyarlardan gelme
burada manası olmayan sözlerle
pembe bir masal anlatıyorum her gece

papatya fallarında hile yapıyorum evet
oysa her seferinde sevmiyor çıkıyor

gurur ve dikenlerimizin kölesiyiz

-neden hiçbir şey söylemeden gittin
-öyle
-bu bir cevap değil
-ya sen neden merak ediyorsun
-çünkü,
çünkü çok incindim
-seni incitmek istememiştim
-o zaman neden incittin
-incinebileceğini düşünmedim
incinmek için değer vermek gerekir

ben sana aşık olmuştum halbuki

soruma cevap vermedin
-korktum
-neyden korktun
-incinmekten