belkisi yok

dilimi konuşsaydın belki
gözlerimdeki kışın ötesinde
ikiz kuleler gibi yıkılmış kızlığımı
senin ikliminle erittiğimi anlatırdım.

dilimi konuşsaydın belki
artık şiir yazmadığımı kahkahamdan değil
ama iki kelimeyi bir araya getiremez bir korkağın
satır aralarından okurdun.

dilimi konuşsaydın belki
yorulan ben değil de sen
ellerimi ceplerime değil ama
senin avuçlarına sokardım.

dilimi konuşsaydın belki
belkisi yok
yine de giderdin sanırım
herkesin gittiği gibi.

konuşmaz oldun kalbim, affet

göz göre göreydi
ama belki bir gün
yorulursun diye umut etmiştim