baş harfin hayal kırıklığı

-

* sesimi kaybettim kalbimle beraber, kendimi kaybettim sonraki sabahları görmek için. 

bella ciao

elimde kırıklar
keskin ve düşman
hayallerim vardı
kurmamak için yemin ettiğim. 

tanıdık ağrılar

inatçı ve pişkin

sorularım vardı

sormaktan vazgeçtiğim. 

sabah olduğunda rüyadan kabusa uyanır oldum

taa içimde bir ağrı var

---

ansızın bir heykele dönüştüm karşında
soğuk ve sabit
ağzında kurtulamadığın o acı tad oldum
alışık ama huzursuz

gözlerime perde indi birden
gece gündüz bir ve
ben gülmez oldum
güneşin gölgelerin arkasındaydı şayet
sadece ben değildim bunu bilen, sen
görmeyi reddetsen de terk de edemedin

senden korktuğum anlar oluyor
çarşaf gibi uzanan deniz gibi gözlerin
aniden pasifik fırtınalarıyla çalkalanıyor

---

açıklarda bir kucuk yelkenli ise ben

mutlunun hikayesi vol1

mutlunun içinde bir buruk mutsuz varmış

mutlunun kalbinde dinmeyen bir çarpıntı

derisinin altına işleyen bir ayaz

yürüdüğü dikenden bir ova varmış

mutlunun bedeni kaskatıymış

iki dudağı arasında bir kurşun

mıh gibi çakıldığı üç metre bir trabzan

yüksekten korkan dört yaşında bir çocuk varmış

mutlu bir sabah dilinde eski bir türküyle uyanmış
buğulu pencerelerde yolları gözleyen annesinin sesi
her gözünü kapadığında harlanan alevler
açtığında gözlerinden kana kana bir şelale akmış

mutlu ilk defa ismini yüksek sesle okumuş

hayret, ardında bitmeyen bir uğultu bırakmış

mutlu daha yüksek sesle adını haykırınca

çatık kaşlı istanbul bir yağmurdur boğulmuş

masal

sebep ve sonuçlar
neden ve sessiz sorular
alınamayan cevaplar ve
mideme oturan artıklar

(sen ve ben)
denize sızan petrol ve sigarandan tüten dumanlar
güçsüz ciğerlerim ve demirden ellerin
biri sağ biri ağır yaralı,
tahmin edin ben kimim

sek rakı ve sahara sıcağı
alnımdan akan terler ve kara gözler
senden gitmek
intahardan vazgeçmek

bu sabah uyandığımda
yorganım kolların
kalbim dargın
ve sözlerim sadece bir yalandı.

ağustos güneşiydi umudumu bağladığım son direk

tuzlu deniz ruhu ve ege rüzgalarını bastım kalbimin iltahabına

oysa haziran yağmurları getirdi seni bana

yanımdan öyle yabancı gibi süzülüp gitmek üzere

belkisi yok

dilimi konuşsaydın belki
gözlerimdeki kışın ötesinde
ikiz kuleler gibi yıkılmış kızlığımı
senin ikliminle erittiğimi anlatırdım.

dilimi konuşsaydın belki
artık şiir yazmadığımı kahkahamdan değil
ama iki kelimeyi bir araya getiremez bir korkağın
satır aralarından okurdun.

dilimi konuşsaydın belki
yorulan ben değil de sen
ellerimi ceplerime değil ama
senin avuçlarına sokardım.

dilimi konuşsaydın belki
belkisi yok
yine de giderdin sanırım
herkesin gittiği gibi.

konuşmaz oldun kalbim, affet

göz göre göreydi
ama belki bir gün
yorulursun diye umut etmiştim